خرچنگ قورباغه

بخار / داستان

jahannamdarre — Fri, 27 Jun 2008 19:25:18 GMT

زن ، صورتش را جمع كرد تا نفرتش را نشان بدهد . چينهاي صورتش را خوب نگاه كردم . فكر كردم اگر شصت سالش بشود صورتش همين چينها را بر مي دارد . تو صورتم تيغ صدا كشيد :

- مرتيكه بي شرف ! مگه خودت زن نداري ؟

- نه خانوم ، ندارم .

- پس چرا اينطوري نيگام مي كني ؟

پوزخند زدم و گفتم :

- گفتم كه ، من زن ندارم . سوالتون عوضي بود . بايد سوال ديگه اي مي پرسيدين .

- آره ببخشين . اصلا شما چرا منو خيره نيگا مي كردين ؟

- آخه شما روبروي من ايستاده اين .

- كه چي ؟

- آخه پشت سرتون شيشه مغازه است .

- خب باشه .

- برين كنار داشتم موهامو تو شيشه نيگا مي كردم .

- اما پاتونم رو كفش من گذاشتين . مگه خودتون زن و بچه ندارين كه پاتونو رو كفش زن مردم مي ذارين ؟

- من زن ندارم اما اگرم داشتم پامو رو كفش زن مردم نمي ذاشتم .

- آهااان ، دیدین ؟ اين دفعه شما عوضي گفتين .

- آره ببخشين . بايد مي گفتم حتي اگرم زن داشتم پامو رو كفش زن مردم مي ذاشتم .

- لطفا پاتونو از رو كفش من بردارين تا پليس خبر نكردم .

- سخت نگيرين خانوم ! من پامو خيلي وقته كه برداشتم ، پاي اون خانومه كه رو كفش شماست . بعلاوه تو مترو پليس كجا بود ؟ وقتي هم كه به ايستگاه برسيم تا شما پ پليسو بگين من تو جمعيت غيب شده ام .

- شما فكر مي كنين اين خانوم چرا پاشو رو كفش من گذاشته ؟

- تقصير نداره ، واگن تكون مي خوره و پاي آدم جابجا مي شه و مي ره رو كفش مردم . مثل شما كه الآن جلوي ديد منو گرفتين و نمي ذارين ويترين مغازه رو ببينم . تازه دست تونم تو جيب منه .

تو چشم هاش زل زدم و بلند گفتم : خانوم بي شرف مگه خودتون شوهر ندارين ؟

- نه خيرم ، ندارم .

- ندارين كه ندارين ، به جهنم كه ندارين . اين چيزا به من مربوط نيست ، دست تونو از تو جيب من در بيارين .

- آقا چقدر سخت مي گيرين ، دست من تو كيف اون خانومه كه پاش رو كفش منه ، این دست اون دختر جوونه كه تو جيب شما است .

- هان ؟ آره راست مي گين .

دستم را از جيب مانتوي خانوم در آوردم و شانه دختر جوان را به سمت خودم کشیدم . صورتش برگشت به سمت من . پرسيدم : خانوم محترم جوون ! مي شه بگين چرا دست تونو تو جيب من كردين ؟

- مگه كورين آقاي محترم جوون ؟ اولين باره كه اومدين توچال ؟ برف تا زانوي آدم مي رسه . سردم شده . دستمو تو كدوم گوري بكنم كه يخ نكنه ؟

- حق دارين ، اما من خودم سردمه . اگه شيشه هاي واگنو باز مي ذاشتن هوا بهتر بود .

خانوم اولي گوشه كت مرا كشيد به سمت خودش و سرزنشم كرد :

- شما خجالت نمي كشين كه اومدين تو واگن زنونه ؟

- همچين مي گين انگار چي شده . اگه نميومدم اين خانوم جوون دستش يخ زده بود . نكنه شما هم اولين باره كه اومدين خريد .

- من خريدامو كردم فقط يه عروسك گنده دايناسور مونده كه پيدا نمي كنم . شما کمکم می کنین ؟

- عروسك براي كي ؟

- براي نتيجه دخترم . نمي دونين چه دختر خوشگليه .

- نتيجه دخترتون ؟

- بله خب . مگه عيبي داره آدم تو توچال سيگار بكشه ؟

- اصلا ، من خودم تو واگن مترو هم سيگار مي كشم . يكي بدم خدمتتون ؟

- نه .

- چرا ؟

- آخه دهن اون دختر جوون بوي بنزين سوپر مي ده . خطرناكه . مي ترسم مترو منفجر بشه .

- گفتين كه شما شوهر ندارين ؟

- نه ندارم .

- پس به نتيجه دخترتون سلام برسونين .

- ايش ش ش ش . برين گم شين .

مترو به ايستگاه رسيد . پياده شدم و به سمت پله ها دويدم . صداي بلندگوي مترو هم در آمد : ایستگاه ملت . همه پرستاران لطفا به اتاق سوپروايزر بخش . لطفا همه پرستاران به اتاق سوپروايزر بخش مراجعه كنند .

نقطه عطف / داستانی دیگر ، از کتاب ممنوع المجوز شده ام

jahannamdarre — Wed, 18 Jun 2008 09:12:18 GMT

قبلا یکی از داستانهای کتاب ممنوع المجوز شده ام را تو این وبلاگ گذاشته ام . حالا هم یکی دیگر را می گذارم شاید بختم باز شود ، یکی دلش بسوزد و برایم مجوز بگیرد . این داستان سال ۸۲ در روزنامه اعتماد چاپ شده است :

نقطه عطف

رييس جمهور يويولند در حال نوشتن آخرين بندهاي طرح جهاني خود درباره «صلح متمدن‌ها» بود. او قصد داشت پس از تهيه طرح خود، آن را به تمام كشورهاي متمدن بفرستد و از آنها دعوت كند به جاي جنگ، اختلاف، درگيري، چشم غره و دندان قروچه به صلح، لبخند، پشت چشم نازك كردن، نوازش و ناز و عشوه در روابط با يكديگر فكر كنند. او در يكي از شورانگيزترين بندهاي طرح در حالي كه لبخند طولاني مشهور خود را بر لب داشت، نوشت: اي ملل متمدن دنيا ! چرا با پشت پا زدن به يكديگر يا چاله كندن پيش پاي ملل كندرو يا سلاح به دست گرفتن و همديگر را ترساندن خون خود را كثيف مي‌كنيد؟ چرا به جاي استفاده از اين همه سلاح خطرناك از اسلحه كلمات استفاده نمي‌كنيد؟ شما ملل متمدن و تندرو بهتر است با رعايت حال ملل كندرو از سرعت خود كمي بكاهيد، با آنها كلمه رد و بدل كنيد و بناي صلحي ماندگار را در جهان بگذاريد، مگر شما از قدرت جادويي كلمات آگاه نيستيد.

او سپس در حاشيه طرح خود شعارهايي نوشت و از ملل ديگر خواست به اين شعارها توجه كنند. شعارهايي مثل: تند نرويد، ممكن است تصادف كنيد يا: دير رسيدن بهتر از هرگز نرسيدن است يا : متمدن‌ها كلمه مي‌دهند، كلمه مي‌گيرند، اما هرگزلقد نمي‌اندازند و يقه نمي‌گيرند يا : جهاني بدون لنگ و لقد، آرزوي همه يويوهاست.

رييس جمهور پس از تكميل طرح ، آن را نشان مقامات عالي‌رتبه و اعضاي دولت داد و در حالي كه آنها را شگفت‌زده كرده بود طرح را به وزير «سير، سفر و صدور گذرنامه» سپرد تا براي رييس سازمان ملل سركار و رؤساي جمهور تمام كشورهاي متمدن و غيرمتمدن بفرستد.

پس از رفتن مقامات، رييس جمهور از رييس دفتر خود برنامه بعدازظهر آن روز را خواست. طبق برنامه، رؤساي تمام احزاب كشور و انجمن‌هاي غيردولتي قرار بود با رييس جمهور جلسه مشتركي برگزار كنند. رييس دفتر پس از يادآوري برنامه‌ها اطلاع داد که در جلسه بعدازظهر قرار است هريك از احزاب برنامه خود را ارائه دهد و انجمن‌ها هم مي‌خواهند برنامه‌هاي خود را براي اينكه چگونه بودجه بيشتري دريافت كنند به اطلاع رييس جمهور برسانند.

رييس دفتر سپس با صدايي آهسته به رييس جمهور گفت: قربان ضمناً احزاب و انجمن‌ها اختلافاتي با هم دارند كه انتظار دارند شما كمك كنيد تا حل شود. رييس جمهور يويولند نگاهي پدرانه به رييس دفتر خود انداخت، دستها را به هم ماليد، سر را بالا گرفت و با صدايي بلند، آمرانه، قاطع و اميدبخش گفت: امروز خواهي ديد چگونه همه احزاب را سر يك ميز مي‌نشانم. تو امروز شاهد حركتي نو در تاريخ يويولند خواهي بود. من طرحي به جهانيان داده‌ام كه وقتي خبرش در دنيا منتشر شود، تمام ملل، كشور عزيز ما يويولند را تحسين مي‌كنند، آن وقت تو حرف از حل اختلافات چند حزب و انجمن مي‌زني؟ نگران اين كارهاي راحت و ساده نباش چون من امروز برگ برنده خود را رو مي‌كنم.

رييس دفتر جرأت نكرد بپرسد اين برگ برنده چيست. اما رييس جمهور از چشم‌هاي حريص او اشتياقش را به دانستن فهميد و با صدايي آرام و لحني پرسشگر و آميخته به هيجان گفت: تو هرگز از معجزه كلمات چيزي شنيده‌اي؟ كلمات قدرت جادويي دارند. من احزاب را امروز به گفت و گو دعوت مي‌كنم. آنها بايد با هم گفت و گو كنند حتي اگر با هم پدركشي دارند. گفت و گو، گفت و گو، گفت و گو.

او اين را گفت، رييس دفتر را كه شگفت‌زده نشان مي‌داد مرخص كرد و بعداً دستور داد تمام اعضاي دولت را هم براي حضور در جلسه بعدازظهر دعوت كنند.

بعدازظهر آن روز، پس از آنكه رؤساي احزاب و انجمن‌ها آمدند رييس جمهور هم با تأني وارد سالن كنفرانس شد. همه حاضران به پا خاستند. رييس جمهور با تك‌تك حاضران دست داد اما وقتي ديد پشت سر تعدادي از رؤساي احزاب مأموران پليس ايستاده‌اند ابروها را درهم كشيد و رييس دفترش را خواست. رييس دفتر براي رييس جمهور يويولند توضيح داد كه رؤساي تعدادي از احزاب از زندان ـ براي حضور در اين جلسه ـ آورده شده‌اند. رييس جمهور اخم خود را گشود و لبخند طولاني معروفش را بر لب آورد و سپس روي سران زنداني را بوسيد و مأموران پليس را مرخص كرد كه بيرون سالن كنفرانس منتظر باشند.

هنگام شروع جلسه، رييس جمهور به حاضران خوشامد گفت. او گفت: من نمي‌دانم خوشحالي خود را چگونه اظهار كنم وقتي مي‌بينم در اين كشور دمكراسوری تا آن حد پيش رفته كه يك زنداني را براي شركت در جلسه مشترك با رييس جمهور از زندان بيرون مي‌آورند. حاضران به نشانه تأييد لبخند زدند و براي رييس جمهور هورا كشيدند. پرزيدنت ادامه داد: من امروز مي‌خواهم نقطه عطفي را كه در تاريخ جهان ايجاد كرده‌ام به شما نشان دهم و سپس بگويم يويولند نياز به احزابي دارد كه با يكديگر سر يك ميز بنشينند و با رد و بدل كردن كلمات آينده‌يي پرفروغ براي آن ترسيم كنند. رييس جمهور اين را گفت ، دست خود را بالا برد وبا صداي بلند ادامه داد : اين نقطه عطفي است كه من مي‌خواهم به شما نشان بدهم.

وزرا، سران احزاب و انجمن‌ها و تمام حضار به جز سران زنداني از جاي برخاستند و با جلو دادن تنه خود به دست رييس جمهور خيره شدند. حتي مأموران پليس هم از لاي در با سرك كشيدن، دست رييس جمهور را نگاه مي‌كردند. رييس جمهور رد نگاه حاضران را گرفت. دست خود را به جيب برد و رو به حضار گفت: از همه‌تان عذر مي‌خواهم. من گاهي حتي وقت گرفتن ناخن‌هايم را ندارم … نخست‌وزير حرف رييس جمهور را قطع كرد و بلافاصله گفت: پرزيدنت مرا ببخشند، قربان ! ما مي‌خواستيم نقطه عطف را ببينيم، كسي به ناخن‌هاي شما كار ندارد، اگر ممكن است دوباره دست خود را بالا بياوريد تا نقطه‌يي را كه گفتيد همه ببينيم. حاضران حرف نخست‌وزير را تأييد كردند. رييس جمهور مدتي طولاني با بهت به نخست‌وزير نگاه كرد و سپس رو به سران احزاب و انجمن‌ها گفت: من ميكروفون را به شما مي‌سپارم و خواهش مي‌كنم نقطه عطف را فراموش كنيد و به بهترين روش ممكن مشكلات و انتقادهاي خود را مطرح كنيد تا من راه‌حلي براي آن پيدا كنم. اما يادتان نرود از رد و بدل كردن كلمات به بهترين نحو استفاده كنيد.

او سپس با حركتي نمادين به نشانه گفت و گو با انگشت به دو لب خود اشاره كرد، لبخندي زد و نشست.

پس از سخنان او، نخست‌وزير و سران زنداني اجازه خواستند تا مرخص شوند. رييس جمهور گرچه رنجيد اما اعضاي دولت را با چشم‌غره و سران زنداني را با خوشرويي بدرقه كرد. با رفتن آنها رييس حزب «سمبَليسم» به پا خاست و به رييس جمهور گفت: قربان پيشنهاد من اين است كه خود شما هم تشريف ببريد. رييس جمهور خنديد و گفت: قرار است جلسه شما در حضور ما باشد و ما در گفت و گوي شما شركت كنيم.

رييس حزب سمبَليسم توضيح داد: قربان ما كلماتمان را در روزنامه‌ها، شب‌نامه‌ها، اطلاعيه‌ها و نوارهاي چند كيلومتري تبليغاتي كه از هوا به زمين مي‌اندازيم رد و بدل مي‌كنيم و اينجا آمده‌ايم تا بدون حضور مردم مبارزه‌يي جانانه كنيم. حالا كه خود تمايل داريد بهتر است شما هم شاهد باشيد.

او سپس رو به رييس حزب «نان، مخالفت و اعتراض» كرد و گفت: تيتر ديروز روزنامه‌ات عليه حزب ما خيلي مسخره بود. چرا دست از آنارشي‌گري برنمي‌داري؟

اين را گفت و زيرسيگاري مقابل خود را از روي ميز برداشت و به طرف رييس حزب نان پرتاب كرد. رييس حزب نان جا خالي داد و در حالي كه فرياد مي‌كشيد بدتر از اين حقت بود ليواني به سوي رييس حزب سمبليسم انداخت كه پيشاني او را پاره كرد. در همين هنگام رييس حزب " يويولند در لقمه‌هاي شش انگشتي" برخاست ، دستي به موهاي صورتش كشيد و در حالي كه رؤساي نان و سمبَليسم با يكديگر گلاويز شده بودند، فرياد زد: آقايان! خواهش مي‌كنم. اجازه بدهيد ما طرح خود را براي روييدن انگشت ششم در دست انسان براي پرزيدنت توضيح بدهيم. تا حرف او تمام شد، رييس حزب «گداهاي نوپولدار» از جا بلند شد. ميكروفون مقابل خود را از جا كند و در حالي كه آن را به سوي رييس حزب شش انگشتي پرت مي‌كرد، فرياد زد: تو ديگر چه مي‌گويي مفت‌خور عقب‌مانده، صدها سال تو اين كشور لقمه‌هاي پنج انگشتي زدي بس نيست، حالا دنبال انگشت ششم مي‌گردي؟

در اين هنگام رييس جمهور برخاست. نگاهي به سران احزاب انداخت و رؤساي انجمن‌هاي غيردولتي را كه تندتند ميوه‌ها و شيريني‌هاي روي ميز را در دهان و جيب‌هاي خود مي‌ريختند از نظر گذراند و سپس با صداي بلند همه را به آرامش دعوت كرد. حضار آرام شدند. رييس جمهور با گفتن اينكه بايد در جلسه‌يي ديگر شركت كند، از حاضران عذر خواست، از جلسه بيرون رفت و سران احزاب و انجمن‌ها را به حال خود گذاشت.

پرزيدنت هنوز از در بيرون نرفته بود كه صداي شكسته شدن ليوان‌ها، پارچ‌ها و زيرسيگاري‌ها و در پي آن آخ و واخ سران احزاب دوباره بلند شد. او وقتي در راهرو رييس دفتر را در مقابل خود ديد، شانه‌ها را بالا انداخت و گفت: فكر مي‌كنم تو هم با من موافق باشي كه انسان بايد در كل جهان يك صلح شيرين و ماندني ايجاد كند چون صلح جهاني پايدارتر و پراسم و رسم‌تر است.

رييس دفتر به نشانه تأييد سر فرود آورد و خبر شادي‌بخش پذيرفته شدن طرح تاريخي صلح رييس جمهور را از سوي سازمان ملل سركار و انتشار متن آن از سوي تمام خبرگزاري‌ها و روزنامه‌هاي كشورهاي متمدن و غيرمتمدن به اطلاع او رساند.

رييس جمهور كه هيجان زده نشان مي‌داد، لبخندي طولاني زد و در حالي كه سعي مي‌كرد صداي شكستن ظروف و فريادهاي از ته گلوي سران احزاب را نشنيده بگيرد به رييس دفتر گفت: نگفتم ايجاد صلح در كل جهان شيرين‌تر است؟

26 خرداد روز نحس زندگی من : "خرچنگ قورباغه" یک ساله شد

jahannamdarre — Sun, 15 Jun 2008 19:04:18 GMT

در 26 خرداد سال 86 اين وبلاگ را راه انداختم . خرچنگ قورباغه را . حالا سالگردش شده . عدد 26 يكي از اعداد عجيب در زندگي من است . معتقدم اتفاقاتي كه در روزهاي 26 ام برايم افتاده جملگي اتفاقي است و به هم ربطي ندارد اما واقعيت است . از هيچ ماهي به اندازه خرداد و از هيچ روزي به اندازه 26 خرداد بدم نمي آيد چون بدترين خاطره زندگيم مربوط به اين روز است . 26 خرداد در هر حالتي كه باشم رويم تاثير منفي مي گذارد و اگر هزار مناسبت مثبت هم در اين روز برايم پيشامد كند باز هم من در اين روز غم دارم . سال گذشته پس از يك دوره رنج روحي ناشي از ننوشتن ، اين وبلاگ را به اصرار همكار سابقم احمد جلالي فراهاني اتفاقي و بدون توجه به تاريخ روز ، در 26 خرداد راه انداختم و شروع كردم به نوشتن . احمد حال مرا مي ديد و مي فهميد چطور خودم را مي خورم بخاطر اينكه نمی توانم بنويسم . از همان اول كار هم نمي دانم چرا روي وبلاگ من در محل كارم حساسيت پيدا شد . نمي دانم نوع نوشتن من باعث شده بود يا سوژه هايم يا نوع نگاهم به سوژه ها يا طنز و نيش نهفته در قلمم يا اسمم يا سابقه فعاليت خبريم در حوزه شهري و دوره اخير آن كه باعث شده بود طرفداران شهردار سابق تهران (احمدينژاد) از من خاطرات جالبي نداشته باشند يا چيز ديگري كه نمي دانم . هر چه بود برايم مهم نيست اما ، از اول راه انداختن اين وبلاگ كس يا كساني بناي فحاشي و بي ادبي را در پيامها گذاشتند . افرادی كه اختيار داشتند به وبلاگ كسي نيايند كه ازش خوششان نمي آيد يا قبولش ندارند و مطالبش را نخوانند اما مي آمدند ، مطالب مرا می خواندند ، عصبانی می شدند و فحاشي مي كردند . خب آقا ! نیا ، نخوان ، فحش هم نده و خودت را مدیون یکی مثل من نکن که اگر روزی یقه ای دست من بیفتد آن روز برای صاحب یقه بد روزی خواهد بود . یا بیا و بخوان اما فحشت را برو جلوی آیینه بده که اجر اخروی برایت داشته باشد . آنهايي كه مرا در فضاي رسانه شخصي و خصوصي خودم (وبلاگ) داراي اختيار نمي دانند ، نمي دانم چرا فحشم مي دادند و مي دهند . نمي توانم ادعا كنم كه اعصابم را بهم نريختند ؛ دروغ است . فحش ، آدم را ديوانه مي كند چون منطق پشتش نيست و فحش اينترنتي بيشتر آزار مي دهد چون نمي توانم پاسخش را بدهم و فحاش هم دم دستم نيست كه گردنش را بشكنم . فحشهايي كه بخاطر اين وبلاگ خورده ام خيلي متنوع است . از الفاظ ركيك و ناموسي بگير و برو تا فحشهاي فانوسي . گاهي به خال روي صورتم گير داده اند ، گاهي بي غيرت و بي ناموسم خوانده اند ، گاهي نوشته اند قيافه ات شبيه كدو لهيده است و گاهي بدترين و زشت ترين تهمتها را به من نسبت داده اند . و همه فحشها بدون نام ، با نام مستعار و گاهي با ايميل جعلي . از همه احمقانه تر آني است كه نوشته چرا گورت را گم نمي كني و از اينجا كنار نمي روي . هر آدم عاقلي مي تواند بفهمد كه فحاشي اخير فقط از تو روزنامه اي در مي آيد كه من در آن كار مي كنم . در مقابل اين فحاشيها براي من راههاي متعددي هست . يكي اينكه صبر كنم تا آنقدر فحش بنويسند كه خسته شوند . من همين راه را انتخاب كرده ام . يكي اينكه به فحش شنيدن عادت كنم . اين راه را هم انتخاب كرده ام طوري كه اگر روزي تو وبلاگم بهم فحش ندهند شب خواب فحش را مي بينم و ارضا مي شوم و اگر خواب نبينم جلوي آيينه مي ايستم و به نيابت از فحاش اينترنتي به خودم مي گويم : مرده شور ريخت كدو لهيده ايت را ببرد . راه دیگر این است که اگر فحاش محترم به دستم بیفتد اول دهانش را خرد کنم ، بعد گردنش را . به این راه هم عادت دارم و آن را انتخاب کرده ام . اگر راههای دیگری هم باشد انتخاب خواهم کرد و از این بابت مشکلی ندارم . گاهی فکر می کنم که هر يك از ما ايرانيها خود را زاده خاكي هنرپرور مي دانيم اما در صحبت كردن و نظر دادن و نوشتن حاضر نيستيم هنرمندي كنيم و از اينكه با كلمات ناراحت كننده و زشت همديگر را آزار بدهيم دنبال لذتي - لابد - مي گرديم ؛ يا در خيال ، با اين روش خود را پيروز و طرف مقابل را شكسته مي پنداريم . فحاشان اگر چنين فكر مي كنند ، مفت چنگشان باشد اين پيروزي خيالي . باشد ؛ آنها مثلا با فحش بر من پيروز شدند اما اين من هستم كه واژه ها را بنده خودم مي كنم و حرف دل را به زيبايي مي نويسم . حالا هم محترمانه فحاشان را دعوت مي كنم در باره هر يك از مطالب من اگر نظر يا نقدي دارند بفرستند . اگر هم نظرشان را قبول نداشته باشم باز هم آن را تو وبلاگم مي گذارم . بيايند مثل بچه آدم از كار من ايراد بگيرند و اگر حرصي دارند با كلمات خوب سرم خالي كنند . در هر حال ، امروز 26 خرداد بود ؛ نحس ترين روز زندگي من و روز شروع وبلاگ نويسيم . ضمنا قصد دارم نام وبلاگم را از خرچنگ قورباغه به چيز ديگري تغيير دهم . فعلا شك دارم و در حال فكر كردنم .

از منهای بینهایت تا مثبت بینهایت / داستان

jahannamdarre — Sat, 07 Jun 2008 11:45:18 GMT

این پست را حذف کردم . دوست داشتم .

نوار قلب / داستان

jahannamdarre — Fri, 30 May 2008 20:57:18 GMT

بلند سلام دادم . فقط سر تکان داد . روي صندلي نشستم و تو چشمهاي خانم دكتر زل زدم كه يعني منتظر دستورتم . با اشاره سر دستور داد آستينم را بالا بزنم . با تكان دادن سر به چپ و راست پرسيدم دست راست يا چپ . چانه اش را به سمت چپ تكان داد . آستين چپم را بالا زدم و به صورتش دقيق شدم . خيلي دلم مي خواست بهش بگويم اول درماني براي رنگ پريده خودش بكند . بارومتر را برداشت ، باز كرد و آورد جلو . آن را با دو دستش كمي به سمت بالا تكان داد كه يعني دستت را بالا بياور تا از روي ميز جدا شود . دستم را بالا آوردم . حركت آخرش كمي خشن بود . معلوم بود دارد بي حوصله مي شود . گفتم تقصير خودش است . اين بازي لال بازي را خودش شروع كرد . من هم تا آخرش مي روم . فوقش مي خواهد از مطبش بيرونم كند ؛ بكند . اين هم يك تجربه است . نوار بارومتر را دور بازويم بست و شروع كرد به باد كردن . درجه كه آمد روي نشانه بيست دست از باد كردن كشيد . بعد پيچ تخليه هوا را باز كرد كه صداي پيس تخليه در آمد . درجه آمد پايين و پايين تا روي صفر نشست . به چشمانم خيره شد . شك از نگاهش مي باريد . نگران شدم . چشمانم را گشاد كردم و سرم را به سمت پايين و راست تكان دادم كه يعني : خانم دكتر ! مشكل حادي دارم ؟ نگاهش باز شد . خنده بيصدايي كرد و دوباره اخم كرد و برايم پشت چشم نازك كرد . به نظرم رسيد كه مي خواست بفهماند نبايد فضولي كنم . پيچ بارومتر را بست و دوباره بادش كرد . درجه آمد روي بيست و مجددا پيچ شل شد و تخليه . وسط تخليه ، خانم دكتر ابروها را به هم رساند وسر تكان داد كه يعني نمي دانم اينجا چه خبر است . دوباره پيچ را كامل باز كرد تا بارومتر از هوا خالي شود . نوار را از دور دستم باز كرد و با اشاره دست و سر دستور داد پيراهنم را در بياورم و روي تخت گوشه اتاق بخوابم . لبم را گاز گرفتم و نگاهم را پايين انداختم كه يعني خجالت مي كشم . يك گوشه لبش را به سمت چپ كج كرد و كله را تند و خشن به سمت راست تكان داد كه يعني غلط مي كني ، زود باش بجنب . پشت چشمي نازك كرد كه فهميدم مي خواهد بگويد : تحفه ! نه كه خيلي ديدني هستي . دستورش را اجرا كردم . در حالي كه دستگاه بزرگي را دنبال خودش خِركِش مي كرد آمد بالاي سرم . چهار گیره بزرگ را بعد از اینکه ژل مال کرد به مچ دستها و پاهایم انداخت و چند بادكش لاستيكي ژلاتيني را يكي يكي ژل زد و روي نقاط مختلف سينه و پهلويم چسباند . بعد ، سيمها و اتصالاتي را كه از دستگاه آويزان بود به انتهاي بادكشها وصل كرد . نگاهي كنجكاو به كمر و ميان بدنم كرد . قبل از اينكه با نگاهم دليل اين كارش را بپرسم با دست به موبايل و ريموت دزدگير ماشينم اشاره كرد و دستش را به حالتي تكان داد كه فهميدم بايد آنها را از خودم دور كنم . خودم را متعجب نشان دادم و شانه بالا انداختم كه يعني اين مورد را نمي دانستم . فورا آنها را جدا كردم و به دستش دادم . با اكراه و افاده گرفت و روي ميز گذاشت و دستگاه را روشن كرد . نگاهم به صورتش بود و حركاتش . دلم مي خواست چيزي را از حالت صورتش كشف كنم اما نمي دانستم چه چيزي را . از يك طرف دستگاه نوار قلب من بيرون مي آمد و هر مقدار از نوار كه بيرون مي آمد چيز كشف شدني صورت او بيشتر مي شد . نوار كه تمام شد آن را كند و مچاله كرد و انداخت تو سطل . دو دستم را به حالتي خاص حركت دادم كه يعني تمام شد ، بلند شوم ؟ با كف دست و با حالتي خشن شانه ام را فشار داد كه يعني بكپ تا وقتي كه خودم بگويم . بعد انگشت نشانه اش را روي نبض دستم گذاشت و به نگاهم خيره شد . كره چشمم را به سمت ديگر چرخاندم كه يعني ازت دلخورم . لبهايش را به دو طرف كشيد و پايين داد كه يعني به درك . بعد نبضم را رها كرد و شروع كرد به وارسي دستگاه . كمي كه با آن ور رفت ، سري تكان داد و دوباره روشنش كرد . نوار جديدي از دستگاه به بيرون سُر خورد اما هر سانت از نوار كه بيرون مي آمد دكتر اخموتر مي شد . نوار كه تمام شد صورت دكتر مثل گچ سفيد شده بود . نوار را با عصبانيت از دستگاه كند و مچاله كرد و پرت كرد تو سطل . نگاهي به من انداخت . لبخندي تحويلش دادم . دهانش را تا جايي كه مي توانست باز كرد و حالت فرياد بلندي را نشان داد واز اتاق بيرون دويد . بادكشها را از بدنم جدا كردم و از روي تخت بلند شدم . پيراهنم را پوشيدم ، موبايل و ريموت دزدگير را به كمربندم انداختم ، سر و وضعم را مرتب كردم واز اتاق بيرون رفتم . از منشي پرسيدم دکتر کجاست ؟ منشی سری به چپ و راست تکان داد که یعنی کدام دکتر ؟ گفتم همین که نوار قلب مرا گرفت . به زبان آمد : اون دستگاه یه ماهه که خرابه ، جز من هم اینجا کسی نیست . گفتم : اما دکتر دو بار از من نوار گرفت . منشی خنده بدی کرد که دندانهای سیاه و زبان قهوه ایش پیدا شد . پرسیدم چقدر بايد تقديم كنم كه باز خندید و با دست اشاره کرد بیرون بروم . از مطب بيرون نرفته ياد نوارها افتادم . از خانم منشي اجازه گرفتم و برگشتم تو اتاق . نوارها را از تو سطل برداشتم و بيرون آمدم . راه پله ها را كه پايين مي آمدم نوارها را باز كردم و خطوطش را نگاه كردم . تنها يك خط افقي ممتد روي هر دوي آن ثبت شده بود .

خداحافظی از همشهری محله ؟ هرگز + مسجد سلیمان در عکسهای حسن و منصوره

jahannamdarre — Sat, 24 May 2008 20:00:18 GMT

۱ - از همشهری محله آمدم بیرون . بالاخره بعد از ۴ - ۵ سال همکاری دوست داشتنی و خاطره انگیز با این نشریه همکاریم را خاتمه دادم . من تجربه کار در روزنامه ها و نشریات متعددی را دارم و بیشتر در نشریات بزرگ کار کرده ام . یکی از دغدغه هایم در نشریاتی که کار کرده ام همیشه روابط انسانی میان افراد است و به همین دلیل معتقدم رقابت افراد در مطبوعات یکی از عجیب ترین نوع رقابت های شغلی است . اساسا می میرم برای انسانیت . شعار نباشد ، عاشق اینم که روزی برای انسانیت کار مهمی بکنم . در همشهری محله با آدمهای خوب زیادی آشنا شدم . آنجا برای نخستین بار فهمیدم سلامت روابط انسانی و عاطفی و احترام متقابل چه روبرو ، چه پشت سر افراد در مطبوعات پیدا می شود و کیمیا و نایاب نیست . ساده اش این است که همشهری محله برای من که در دنیا تنها یک ایده آل دارم (انسانیت) جای خوب و آرامی بود . البت آنجا اتوپیا نیست اما برای من تازگی داشت در نشریه ای کار کنم که مجبور نباشم ۹۰ درصد انرژیم را صرف حواشی کنم . با اختیار از همشهری بیرون آمدم و آدمهایش را دوست دارم ، بدون استثنا همه شان را دوست دارم اما . . . از همشهری که بیرون آمدم خداحافظی نکردم چون نشریه من است و خواهد بود و من هم همکار همیشگی بچه های محله هستم و آنجا تنها جایی است که وقتی بیرون آمدم پشت سرم را نگاه کردم . در همشهری محله که بودم هر پیشنهادی بهم می شد چون به دو نشریه تعهد داشتم و وقت آزاد نداشتم عذر می خواستم اما از وقتی از همشهری بیرون آمدم سه شغله و شاید به نوعی چهار شغله شده ام و هر روز پیشنهاد جدیدی بهم می شود . این را مدیون رفقای نازنینم هستم که به محض بیرون آمدنم مرا رصد کردند و پیشنهاد هایشان را به روز کردند و من هم خجالت کشیدم بگویم نه و مشغول شدم .

۲ - امروز به دعوت همکار گرامیم خانم منصوره معتمدی عکاس خوب ، خوش ذوق و با احساس همشهری محله رفتم به دیدن عکسهایی که همراه با همسرش آقای حسن قائدی از شهر مظلوم مسجد سلیمان گرفته است . نمایشگاهی با نام (مسجد سلیمان صد سال پس از نفت)که در حوزه هنری برپاست . عکسها را دیدم و دو بار دیدم . این زوج هنرمند در عکسهای خود نشان داده که می توان هم روی دریای نفت زندگی کرد ، هم از مواهب نفت بی بهره بود ، هم از شر نفت در امان نبود . در عکسهای حسن و منصوره مردمی دیده می شود که بوی گاز خفه اش کرده اما برای مصرف خانه باید با کپسول دنبال گاز برود . عکسهای منصوره و حسن به ما می گوید : می توان در شهری از کشوری پیشرفته زندگی کرد که از کف خیابانهایش گاز نشت می کند آنهم گاز شعله ور و همه مسئولان چنین کشوری معتقدند . . . نکند من دارم توبه می شکنم و قولم را زیر پا می گذارم و سیاه نمایی می کنم ؟ نه، عکسهای حسن و منصوره به من گفت که دل مردم مسجد سلیمان هنوز سفید است ، مسجد سلیمان هنوز زنده است و مردمش با همه بی توجهی های مسئولان کشور هنوز بلد است خنده بر لب بیاورد . . .

فقط بخاطر خرمشهر / 3 داستانک جنگی

jahannamdarre — Fri, 23 May 2008 20:12:18 GMT

۳۰ تا داستانک جنگی دارم . دو تا هم دفترچه خاطرات جنگی . داستانک ها را از روی همان خاطرات

نوشته ام . دو سه تا از آنها را بخاطر خرمشهر اینجا می گذارم :

سكوت

كنار خاكريز ديدمش . درشت و پت و پهن بود . روبرويش نشستم . سر صحبت را باز كردم : چند وقته تو جبهه هستي رفيق ؟ سرگذشتت چيه ؟

سكوتش را صدايي نشكست اما من به حرف زدن ادامه دادم : چي مي شد با من حرف مي زدي ؟ خيلي دوس دارم بدونم سرگذشتت چيه ، از كجا اومدي ، كي اومدي ، چند نفر از رفيقامو كشتي ، كدوما رو كشتي . . .

باز هم سكوت بود و سكوت . پر از خشم شدم ؛ برخاستم و با لگد محكم بهش زدم و فرياد كشيدم : دِ لامصب حرف بزن ، تركش نتراشيده نخراشيده عوضي ! بگو چن تا از رفيقامو كشتي .

60×100

فرمانده توپ را به من سپرد ، سفارش كرد چهار چشمي مراقبش باشم و خودش براي كاري به پشت خاكريز رفت . رزمنده اي را كه تنها كناري نشسته و به يك نقطه خيره شده بود صدا زدم ، توپ را نشانش دادم و گفتم : آقا ! پاشو بيا اينجا ؛ ما يه يار كم داريم اما چاهار - دو جلوييم . دو تا گل بزنيم برديمشون .

زبان نفهم

گرچه دشمن نتوانسته بود در طول هفته ها حتي يك نفر از ما را بكشد با این حال ، هر روز يكي از افراد ما كم مي شد . او در اين مدت خیلی تلاش كرد گردان ما را عقب براند اما هر چه خود را به آب و آتش زد نتوانست .

تعداد افراد گردان ما كه به نصف رسيد ، فرمانده همه را جمع كرد و گفت : ظاهرا ما بايد سربازان دشمن را رها كنيم و با دشمن خطرناكتري بجنگيم . آقايان ! چند بار بگويم در اين رودخانه زبان نفهم شنا نكنيد ؟

جای موجودات خوب خدا را تنگ کرده ایم / شرح حادثه

jahannamdarre — Wed, 21 May 2008 20:17:18 GMT

امروز چرا من از خيابان كارگر رد شدم ؟ بالاتر از ضلع غربي پارك لاله ؟ بالاتر از موزه هنرهاي معاصر ؟ چرا هر چه چشم مي بيند تا مدتها تو ذهن و خاطر من مي ماند و نمي توانم آن را فراموش كنم ؟ چرا تصوير له شدن آن موجود زنده از جلوي چشمم كنار نمي رود ؟ گنجشك بي خيال لابد دانه اي روي آسفالت باند شرقي خيابان كارگر ديده بود و نشسته بود . همزمان كه من از باند غربي به سمت جنوب مي راندم وانتي هم در باند شرقي به سمت شمال مي آمد . روبروي گنجشك كه رسيد ، بيچاره پريد و به سمت من پرواز كرد . اگر ترمز مي كردم در آني رد مي شد و مي رفت اما موتور سوار تندروي از پشت به من مي زد . از ترس موتوري ترمز نكردم . جانور كوچك با ماشين من برخورد كرد و با بال شكسته افتاد روي آسفالت و بال زد . ماشين را جلوتر كناري زدم و پياده شدم تا از كف آسفالت برش دارم . چشمم به گنجشك بود و دويدم اما . . . اتوبوسي از راه رسيد و گنجشك را با آسفالت يكي كرد . رد كه شد جز مشتي پر قهوه اي و سياه و خاكستري ديده نمي شد . حتي يك قطره خون روي زمين نبود . خوني ندارد گنجشك نحيف مظلوم . و من نفهميدم حيوان بيچاره را چه كسي كشت . پژو ، موتوري ، وانت يا اتوبوس . فقط مي دانم كه ما با اين تكنولوژي احمقانه مان جاي همه موجودات خوب و زيباي خدا را تنگ كرده ايم و به روي مبارك هم نمي آوريم .

هواشانسی / داستان طنز(از کتاب ممنوع المجوز شده ام)

jahannamdarre — Fri, 16 May 2008 18:47:18 GMT

تقريبا 90 درصد از اين داستانهايي كه تو وبلاگ من مي خوانيد در دهه 70 شمسي نوشته شده . بعضي از آنها را وقتي حالا مي خوانم به اشكالات فني و محتواييش پي مي برم و بازنويسي مي كنم . يك سري داستان طنز از سال 75 تا 82 در مطبوعات كشور چاپ كرده ام . تعدادش 13 داستان است كه در مجله مرحوم ايران جوان ، روزنامه ايران و روزنامه اعتماد البته در ضميمه هفتگي طنز آن به نام خرزهره چاپ شده است . يادش به خير . در سال 84 هوس كردم آن 13 داستان را بدهم كتاب كنند . ناشري آن را برد به وزارت ارشاد و بعد از 5/1 سال پاسخ آورد كه مي گويند : "بر ضد نظام جمهوري اسلامي است و اجازه چاپ ندارد" . داستانهاي اين كتاب در سرزميني خيالي به نام "يويولند" اتفاق مي افتد . نام كتاب هم ابتدا يويولند بود اما اگر روزي بشود آن را چاپش كرد نام آن را عوض خواهم كرد . امروز يكي از آن داستانها را اينجا مي گذارم . خيلي تلاش كردم همه را يكجا بگذارم اما نشد . يعني بلد نيستم . يكي يكي شايد همه را گذاشتم ، شايد هم تعدادي را ، اما بد نيست اينجا قضاوت ارزياب هاي ارشاد هم ارزيابي شود كه به چه چيزي مي گويند ضد نظام ج.ا.ايران :

مركز هواشانسي

تلفن زنگ زد. رييس مركز «هواشانسي» گوشي تلفن را برداشت. صداي وزير «هوا، زمين و زيرزمين» را شنيد كه فرياد مي‌كشيد. تلفن از شمال بود. شمال يويولند. وزير فرياد زد: تو چه احمقي هستي كه آبروي مرا بردي؟ تو شمال باران شديدي مي‌بارد. رييس مركز «هواشانسي» ميان حرف وزير دويد:

ـ قربان، چرا عصباني هستيد؟ باران ببارد. مگر طوري شده؟

وزير صداي خود را بلندتركرد: . . .

گمشده / داستان کوتاه

jahannamdarre — Fri, 09 May 2008 11:31:18 GMT

شك كردم كه به اندازه خريدم پول دارم يا نه . بين غرفه هاي فروشگاه بزرگ قدم مي زدم و هر چه بچه مي خواست مي انداختم تو سبد . سبد پر شده بود و ديگر جاي خالي نداشت . رو كردم به بچه كه ببينم اگر چيز ديگري نمي خواهد برويم تو صف صندوق . بچه نبود . صداش زدم ؛ جوابي نيامد . رفتم اين طرف ، رفتم آن طرف . لا به لاي غرفه ها و زير دست و بال مشتريها را گشتم . اثري از بچه نبود . فرياد زدم : ايهاالناس كسي بچه منو نديده ؟ همه برگشتند طرف من . دختر جواني كه لباس مخصوص كاركنان فروشگاه را پوشيده بود آمد نزديكم و دلداريم داد : خانوم ! فرياد نزنين . من كمك مي كنم بچه تونو پيدا كنين .

- چرا فرياد نزنم ؟ بچه من تو فروشگاه شما گم شده . الآن زير دست و پاي مردم له مي شه . شما بايد براي مشترياتون مهد كودك داشته باشين .

- شرمنده ايم . فرزندتون پسر بود يا دختر ؟ اسمش چي بود ؟

- فكر كنم پسر بود . آره پسر بود . سياوش . نه نه نه ، كوروش .

- باشه نگران نباشين . با من بياين دفتر .

با دختر يونيفرم پوش رفتم تا دفتر . تو دفتر با تلفن به تمام غرفه ها اطلاع دادند اگر پسربچه اي به نام كوروش ديدند فورا به دفتر بياورند . من تحمل دوري از فرزندم را نداشتم . هزار فكر و خيال بد به سرم زده بود . از دفتر بيرون آمدم و با صداي بلند او را صدا زدم :

- ستاره ! ستاره ! كجايي مادر ؟ بيا . دختر يونيفرم پوش آمد بيرون ؛ دستم را گرفت و برد تو دفتر . دو سه نفري ريختند سرم به سوال كردن :

- مگه نگفتين پسرتون گم شده ؟

- نه خير خانوم . كي گفتم ؟ دخترم گم شده . باز فرياد زدم :

- شكوفه جان ! شكوفه ! مادر كجايي آخه دق كردم . بيا ببين چقدر برات خريد كردم . بعد يادم افتاد سبد خريد را نياورده ام و بين غرفه ها جا مانده است . دخترها باز سوال پيچم كردند :

- الآن كه داشتي صدا مي زدي ستاره ، پس شكوفه كيه ؟

- خانوما مي شه منو به حال خودم بگذارين ؟ پسر خودمه . دوس دارم هر چي دلم مي خواد صداش بزنم : فرهاد جان ! فرهاد ، ماماني ! كجايي بيا .

دخترها با ناراحتي ، بهت و ترحم بهم نگاه مي كردند . لابد خيال كرده بودند از اضطراب گم شدن بچه ديوانه شده ام يا افسرده و خل و چل . اما من هيچ مرضي نداشتم . فقط فراموش كرده بودم كه فرزندم پسر است يا دختر . يادم رفته بود اسمش چيست . ليواني آب آوردند . آب خنكي بود . خيلي خنك . آب خنك را نوشيدم و حالم جا آمد . از دخترها خواستم اگر آب ميوه يا قهوه دارند برايم بياورند تا حالم بهتر شود . ليوان بزرگي آب پرتقال آوردند . خيلي خوشمزه و خنك بود . چه حماقتي . بلند شدم ؛ از دخترها عذر خواهي و خداحافظي كردم و از فروشگاه زدم بيرون . يادم آمده بود كه من اصلا بچه ندارم . بعد شك كردم كه هرگز بچه دار شده ام يا نه . موبايلم را در آوردم تا به شوهرم زنگ بزنم و از او بپرسم . هرچه فون بوك موبايل را گشتم ، شماره او را پيدا نكردم . وقتي پيدا نكردم يادم افتاد شوهر ندارم . شك كردم كه اصلا ازدواج كرده ام يا نه . اما من كه هيچ وقت موبايل نداشتم . اي خدا ! چه احمقانه . خواستم برگردم فروشگاه خريدم را بكنم . يادم افتاد كه اصلا با خودم پول نياورده ام . برگشتم خانه تا پول بردارم . خانه ام سر جاي هميشگيش نبود .

- لعنتيا . آخر دزديدنش . اوهووي ! تو چي مي خواي ؟ برو داستان يكي ديگه رو بنويس .